No wiec usiadlem w koncu do lightroom’a. Wywalilem pare giga calkiem spartolonych zdjec. Zaczalem przegladac tak te foldery jeden po drugim i odkrylem ze moj zbior dzieli sie na zdjecia niezle, zdjecia tragiczne i zdjecia sieroty. Na chwile obecna te sieroty przykuly moja uwage bardziej niz te niezle do portfolia. Zaliczaja sie do tych sierot wszelkie zdjecia kotow lub psow, zdjecia z wycieczek, zdjecia zdjec, zdjecia niczego, zdjecia z mala glebia ostrosci, artystyczne zdjecia butelki po piwie ktore wypilem przed zrobieniem zdjecia i tym podobne. O zaciekach na oknie w zimie nie musze mowic bo tez mam nowe zdjecia z tej serii. No i wez sie czlowieku za skladanie portfolia. Sek w tym, ze te zdjecia nie sa jakies takie tragicznie zle, te zdjecia sa spoko, ale sieroty. Z tymi zdjeciami jest tak, ze one sa spoko, ale nic nigdy z nimi nie zrobie. Sa takim fotograficznym spazmem. A tym samym, co by samokrytyki stalo sie za dosc, czlowiek zamiast robic cos porzadnego to nonstop produkuje jakis taki spazm. Czasem podswiadomie pod bloga a czasem bo ciekawie cos wyglada. Sam nie wiem jeszcze co o tym myslec. Kiedys slyszalem, foc ile wlezie i cokolwiek, spoko, dzieki. Pozniej slyszalem rob projekty, serie zdjeciowe i nad nimi pracuj. Spoko, robi sie.

Potem siedzisz tak i odsiewasz te fajne sieroty od czegos wiekszego. Jak przestac robic sieroty ciagle, jak odlozyc wkoncu aparat ale nie przestac robic zdjec jednoczesnie.